Wzorzec

Seter Szkocki Gordon

Historia
Początki tej rasy nie są dokładnie znane. Była ona prawdopodobnie rodzima w Szkocji z tym, że w końcu XVIII (obszerna historia rasy) wieku psiarnia księcia Gordona przyczyniła się do wyrównania typu. W hodowli setera szkockiego największe zasługi położył książę Gordon, którego nazwiskiem często nazywa się tę rasę. W Szkocji występowały setery o umaszczeniu albo biało-czarnym z podpalaniem, albo czarnym podpalanym. Budowę miały znacznie cięższą niż seter angielski i seter irlandzki. Angielscy autorzy przypuszczają, że do powstania jej oprócz psów rodzimych typu setera - przyczyniła się suka "Maddy", czarna podpalana collie, Wydaje się to słuszne, ponieważ i w usposobieniu gordon odbiega od typu zwykłego wyżla angielskiego. Znany dziś typ tego setera o maści wyłącznie czarnej podpalanej ustalił się ostatecznie w wyniku domieszki krwi setera irlandzkiego i bloodhounda. Brytyjscy myśliwi, zwłaszcza zawodowi menerzy, wolą psa nie przywiązującego się wyłącznie do jednego pana, lecz spędzającego życie w kojcu. Dzięki temu po przeszkoleniu mogą one służyć każdemu, to je nabędzie lub wyprowadzi w pole. Gordon seter natomiast nie znosi hodowli kojcowej, a wręcz przeciwnie, gdyż wymaga stałego kontaktu z człowiekiem. Ta jego właściwość niewątpliwie przyczyniła się do tego, że w Anglii jest on znacznie mniej licznie reprezentowany niż inne rasy seterów czy pointerów. Ta sama cecha jednak powinna się przyczynić do zwiększenia jego popularności w Polsce, gdzie przecież myśliwi ograniczają się zwykle do trzymania jednego lub dwóch psów i nie chowają go w kojcu, lecz przyjmują do wspólnoty domowej.

Wzorzec
Wrażenie ogólne:
Pies o szlachetnym wyrazie, duży, w charakterze galopera. Harmonijnie, silnie i proporcjonalnie zbudowany, dobrze umięśniony, o silnym kośćcu. Dość krótki, równy grzbiet z ogonem o wyraźnym piórze. Dosyć długa głowa, o wyraźnych liniach i inteligentnym wyglądzie. Szata długa, o zdecydowanych kolorach. Mimo masy jest ruchliwy i bardzo wytrwały, wytrzymujący wielogodzinny wysiłek. Po całej sylwetce widać siłę i wytrwałość (choć nie szybkość), a jednocześnie subtelność i grację.
Zachowanie i temperament:
Inteligentny, pojętny, pełen godności. Śmiały, zrównoważony, towarzyski, o przyjaznym usposobieniu. Wykazuje ogromne przywiązanie do właściciela - nazywany jest „psem jednego właściciela".
Głowa: Raczej głęboka niż szeroka. Odległość od guza potylicznego do stopu nieco większa niż od stopu do nozdrzy. W okolicach oczu głowa powinna być sucha i smukła, a policzki wąskie.
Mózgowa część czaszki: Lekko zaokrąglona, najszersza między uszami, pojemna, nieco dłuższa niż kufa. Guz potyliczny dobrze zaznaczony.
Stop: Wyraźny.
Twarzowa część czaszki:
Nos - Duży, szeroki, czarny, o szeroko rozwiniętych, rozwartych nozdrzach.
Kufa - Długa, o prawie równoległych liniach czoła i grzbietu nosa, oglądana z góry i z boku. Nie spiczasta ani wąska. Głębokość kufy powinna być nieco mniejsza niż jej długość.
Fafle - Niezbyt obwisłe, wyraźnie zarysowane i dobrze rozwinięte.
Szczęki/Uzębienie - Szczęki mocne, o idealnym i kompletnym zgryzie nożycowym tzn. siekacze górne powinny ściśle pokrywać siekacze dolne. Zęby osadzone prostopadle do szczęk. Policzki na tyle mało wydatne, aby głowa sprawiała wrażenia suchej.
Oczy - Ani zapadnięte ani zbyt wypukłe, osadzone dostatecznie głęboko pod łukami brwiowymi. Powinny być ciemnobrązowe i lśniące, o żywym, bystrym i inteligentnym wyrazie. Dość duże, nieco osłonięte brwiami.
Uszy - Średniej wielkości, o delikatnej skórze, osadzone nisko i przylegające do głowy.
Szyja:
Długa, sucha, wygięta przy głowie, o eleganckiej linii górnej, bez obwisłego podgardla. Tułów:
Umiarkowanej długości, w niezbyt szerokim, ale wyraźnym i dostojnym przedpiersiu. Lędźwie szerokie i lekko wysklepione. Klatka piersiowa głęboka, lecz nie nazbyt szeroka. Żebra elastyczne, dobrze wysklepione, sięgające daleko ku tyłowi.
Ogon:
Prosty lub lekko szablasty, nie sięgający poniżej stawu skokowego, noszony poziomo lub poniżej linii grzbietu. Gruby u nasady i zwężający się stopniowo ku końcowi. Włosy na ogonie w formie pióra. U nasady powinny być długie, proste i skracające się równomiernie w kierunku końca ogona.
Kończyny przednie:
Mocne, o płaskich, prostych kościach i ozdobione obfitym piórem.
Łopatki - Długie i ustawione ukośnie, daleko ku tyłowi, szerokie, płaskie, ściśle przylegające. Niepożądane za grube, ograniczające swobodę ruchów. Dobrze ukątowane. Łokcie - Nisko osadzone pod tułowiem, umożliwiające swobodę ruchów.
Śródręcze - Ustawione pionowo do podłoża.
Kończyny tylne:
Od biodra do stawu skokowego długie, szerokie i umięśnione, zaś od stawu skokowego do stopy, krótkie i mocne. Miednica - Prawie pozioma, tak aby staw biodrowy nie był zaakcentowany.
Stawy kolanowe - Dobrze kątowane.
Stawy skokowe - Proste, silne i krótkie, nie wykręcone do wewnątrz ani na zewnątrz.
Stopy: Owalne, z dobrze wyklepionymi, zwartymi palcami. Pomiędzy palcami obfite owłosienie. Opuszki dobrze rozwinięte i mocne.
Ruch: Równy, miarowy, płynny i posuwisty, z silną akcją tylnych kończyn i dużą gracją.
Szata:
Włos - Na głowie, przedniej stronie kończyn i na końcach uszu włos powinien być krótki i delikatny. Na pozostałych partiach ciała średniej długości, płasko przylegający, nie kędzierzawy lub falisty. Frędzle na górnej części uszu długie i jedwabiste, z tyłu kończyn długie, delikatne i proste. Obfite owłosienie brzucha tworzy frędzle rozciągające się na przedpiersie i spodnią stronę szyi. Wszystkie frędzle nie powinny być faliste ani kędzierzawe.
Umaszczenie - Kolor: Smoliście czarne, lśniące, bez śladu rdzawego nalotu, z podpalaniem koloru dojrzałego kasztana. Dopuszczalne są czarne zaznaczenia (kreski) wzdłuż palców i pod żuchwą. Rozmieszczenie podpalania - Dwie wyraźne plamki nad oczami, o średnicy nie przekraczającej 2cm (3/4 cala). Na bokach kufy podpalanie tworzy obwódkę otaczającą kufę, nie sięgającą jednak powyżej nasady nosa. Podpalania na gardle oraz dwie duże, wyraźnie odcinające się plamy na piersi. Podpalanie na wewnętrznej stronie ud, rozciągające się na przednią część kolan, zachodzi na zewnętrzną powierzchnię tylnych kończyn od stawu skokowego do palców. Na kończynach przednich podpalanie sięga od łokci z tyłu do nadgarstków lub nieco wyżej z przodu. Podpalanie wokół odbytu.
Akceptowane są bardzo małe białe plamki na piersi, im mniejsze tym lepiej. Wszelkie inne kolory poza wymienionymi są niedopuszczalne.
Wymiary:
Wzrost
Psy: 66 cm (26 cali), choć przyjmuje się 61-69 centymetrów (24-27 cali),
Suki: 62 cm (24,5 cala), choć przyjmuje się 58-66 centymetrów (23-26 cali),
Waga
Psy: idealnie - 29,5 kg (65 lb)
Suki: idealnie - 25,5 kg (56 lb)
Wady:
samce muszą mieć w pełni rozwinięte oba jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym,
brak inteligentnego wyrazu, duża głowa, duże uszy,
w typie collie: z ostrą kufą i zakrzywionym, za długim ogonem,
grzbiet nosa długi, wklęsły lub garbaty, kufa za mała lub za duża,
oczy jasne, za głęboko osadzone lub wypukłe,
uszy za wysoko osadzone, bardzo szerokie lub ciężkie,
szyja gruba i krótka,
nieforemne łopatki i grzbiet,
pierś za szeroka, masywny tułów,
kończyny krzywe, łokcie wykręcone na zewnątrz,
palce luźnie, nie zwarte, łapy płaskie,
ogon za długi, źle noszony lub zakręcony na końcu,
szata lokowana, wełnista, matowa,
podpalanie żółte, koloru słomy lub niewyraźnie odgraniczone,
łapy białe, nadmiar bieli na piersi,
czerń musi być pozbawiona włosów podpalanych.
Wszelkie odstępstwo od wzorca powinno być uznawane za wadę i powinno powodować obniżenie oceny, zależne od stopnia odchylenia.

Bolesław Michalski

---

---

Pobierz nasz bannerek



Kod bannera
<a href="http://www.setery-adopcje.net" target="_blank"><img src="http://www.setery-adopcje.net/banner_linki/
adopcje_setery.gif" width="468" height="60" border="0" alt="Adopcje seterów i wyżła węgierskiego"></a>