Wzorzec
Seter Irlandzki Mahoniowy
RYS HISTORYCZNY:
Jak w przypadku większości ras irlandzkich, niewiele wiemy o pochodzeniu setera. Wiadomo tylko, że pies istniał już w XVIIIw. i był używany przez irlandzką szlachtę do tropienia zwierzyny. W Irlandii hodowano setery o umaszczeniu albo łaciatym, w łaty koloru od czerwono-rudego do ciemnomahoniowego na białym tle, albo o maści wymienionych kolorów z białym znakowaniem na głowie, piersiach i palcach. Rzadziej spotykało się psy o jednolitej czerwono-rudej lub mahoniowej maści. Do połowy XIX wieku
przeważały psy łaciate lub z białym znakowaniem, pod koniec zaś tego stulecia zaniechano hodowli psów o takim umaszczeniu. W opracowanym w 1885r. wzorcu setera irlandzkiego uznano maść wyłącznie jednolitą, dopuszczając jedynie niewielkie białe znakowanie. Pierwotny typ setera irlandzkiego odznaczał się dużym wzrostem i mocną budową, wytrzymałością i doskonałym "wiatrem". Jego ujemnymi cechami były: nieładny kształt głowy oraz dość krnąbrne usposobienie, utrudniające układanie psa. Obecnie
hodowany typ tego setera jest średniego wzrostu. Seter irlandzki, mahoniowy stanowi perłę w kynologii Irlandii.
WZORZEC RASY:
Klasyfikacja FCI: Grupa VII – Wyżeł, numer 120.
Wygląd ogólny:
Rasowy, o szlachetnej, sportowej sylwetce i przyjaznym wyrazie. Proporcjonalnie i harmonijnie zbudowany.
ZACHOWANIE I TEMPERAMENT: Żywy, inteligentny, energiczny, przywiązany i lojalny.
Głowa: Długa, sucha i nie za szeroka miedzy uszami. Kufa i czaszka jednakowej długości, o równoległych krawędziach.
• Mózgoczaszka: Owalnie sklepiona miedzy uszami, pojemna, z dobrze zaznaczonym guzem potylicznym i wzniesionymi łukami brwiowymi.
Nos: Koloru ciemnomachoniowego, ciemno orzechowego lub czarnego, o szerokich nozdrzach.
Kufa: Umiarkowanie głęboka, dość tępo zakończona. Od stopu do czubka nosa długa, wargi niezbyt obwisłe.
Szczęki: Prawie jednakowej długości.
Uzębienie: Zgryz nożycowy.
Oczy: Ciemnoorzechowe lub ciemnobrązowe, nie powinny być zbyt duże.
Uszy: Średniej wielkości, delikatnej budowy, osadzone nisko i daleko ku tyłowi, zwisające wdzięczna fałda ściśle przy policzkach.
Szyja: Umiarkowanie długa, dobrze umięśniona, ale nie za gruba; łagodnie wygięta, bez śladu obwisłego podgardla.
Tułów: Proporcjonalny do wielkości ciała.
Klatka piersiowa: Głęboka, z przodu raczej wąska. Zebra dobrze wysklepione, zapewniające dużo przestrzeni dla płuc.
Lędźwie: Muskularne, lekko wysklepione.
Ogon: Umiarkowanej długości, proporcjonalny do tułowia, osadzony raczej nisko, mocny u nasady i zwężający się ku końcowi. Powinien być noszony na poziomie grzbietu lub nieco poniżej.
Kończyny
• Kończyny przednie: Łopatki: długie i ustawione skośnie ku tyłowi, kłąb wyraźny. Łokcie: nisko osadzone, o swobodnych ruchach, nie powinny być wciśnięte ani odstające.
Przedramiona: proste, ścięgniste, o mocnej kości.
• Kończyny tylne: Tył szeroki i mocny. Kończyny powinny być długie i umięśnione od biodra do stawu skokowego, zaś od stawu skokowego do stopy krótkie i mocne.
Stawy kolanowe: Dobrze kontowane.
Stawy skokowe: Ustawione prosto, niezwrócone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Stopy: Małe, bardzo zwarte. Palce mocne, dobrze wysklepione, ściśle do siebie przylegające.
Ruch: swobodny, płynny, posuwisty; głowa noszona wysoko. Kończyny przednie o dalekim wykroku, ale prowadzone nisko. Kończyny tylne prowadzone płynnie, z dużą siłą odbicia. Niedopuszczalne krzyżowanie i przeplatanie kończyn.
Szata: Włos: Na głowie, przedniej stronie kończyn i na końcach uszu krótki i delikatny. Na pozostałych częściach ciała umiarkowanej długości, przylegający i możliwie nie kędzierzawy ani falisty. Frędzle na górnej części uszu długie i jedwabiste; na tylnej stronie nóg długie i delikatne. Obfite owłosienie na brzuchu tworzy frędzle rozciągające się na przedpiersie i szyje. Stopy dobrze owłosione miedzy palcami. Ogon ozdobiony piórem z dość długiego włosa, skracającego się stopniowo ku końcowi.
Pióro i frędzle powinny być proste i przylegające.
Umaszczenie: Soczysto kasztanowe, bez śladu czerni. Białe znaczenia na piersi, gardle i palcach, jak również mała gwiazdka na czole lub wąska strzałka na kufie lub czole nie powodują dyskwalifikacji.
Wzrost i waga:
Wysokość w kłębie, waga:
Psy: 58 cm – 67 cm; 28 kg – 32 kg
Suki: 55 cm – 62 cm; 26 kg – 30 kg
WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego standardu powinny być uznawane za wady i oceniane w zależności od stopnia odchylenia. UWAGA: Samce musza mięć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone całkowicie w worku mosznowym.
RYS PSYCHOLOGICZNY:
Setery irlandzkie należą do psów o bardzo radosnym usposobieniu, wybitnie inteligentny, żywotny.
Wierne i oddane swemu Panu, mają jednak łatwość (w przeciwieństwie do innych odmian seterów) do zmiany właściciela, oczywiście na równie dobrego lub lepszego. Przyczyną tego są oczekiwania hodowlane twórców rasy i preferencje myśliwskie. Jest to też czynnik ułatwiający adopcje. Nie oznacza to jednak, że pies może wiecznie wędrować z domu do domu, także potrzebuje stabilizacji. Dzięki swemu
łagodnemu usposobieniu są stosowane w dogoterapii (autyzmu, chorób wieńcowych, depresji, natręctw itp.). Psy te o łagodnym usposobieniu bywają cięte na gryzonie. Swoją obecność i nastrój demonstrują machając ogonem. Psy te pełną dojrzałość psychiczną osiągają w końcu drugiego roku życia. Setery obdarzone ogromnym temperamentem są pełne wigoru, do późnej starości cieszą właściciela młodzieńczym zachowaniem, jako psy myśliwskie pracują o wiele - wiele dłużej niż inne wyżły, nie tracąc przy tym
werwy. Mają zawsze tysiąc pomysłów na zabawę, są przyjazne, łagodne, potrafią jednak jak każdy pies obszczekać listonosza, czy ugryźć w obliczu zagrożenia.
Hanna Cichoń
Pobierz nasz bannerek
Kod bannera
<a href="http://www.setery-adopcje.net" target="_blank"><img src="http://www.setery-adopcje.net/banner_linki/
adopcje_setery.gif" width="468" height="60" border="0" alt="Adopcje seterów i wyżła węgierskiego"></a>